Φτερούγισμα

Στίχοι για το ομώνυμο τραγούδι, που διαγωνίστηκε στο διαγωνισμό του ΡΙΚ για την επιλογή του τραγουδιού της Κύπρου στο Διαγωνισμό της Eurovision, το 1998.

Μουσική: Γιώργος Καλλής
Στίχοι: Κωνσταντίνος Οδυσσέως
Ερμηνεία: Άλεξ Παναγή, Μάρλεν Αγγελίδου.

Ουράνια μουσική
Στα γαλάζια της πέπλα χόρεψες
Με τ' αστέρια στα μαλλιά.

Πελάγη του φωτός
Στη χρυσή τους αυγή βυθίστηκες
Στων θεών την αγκαλιά.

Στ' ονείρου το νησί
Σε ποτίσαν της λήθης το κρασί
Και τ' αμίλητο νερό.

Και πριν σε ξαναδώ
Σαν μικρό πουλί σκορπίστηκες
Στον ανέμων το χορό.


Λευκοί ναοί με το άπλετο φως
Που έκτισ' ο έρωτας
Και φτερουγίζουν πουλιά της φυγής
στην ανάσα της βροχής
που σε πήρε νωρίς.
Εκεί θα προσεύχομαι να ξαναρθείς.

To πιο γλυκό χαμόγελό σου...

Οι στίχοι για το τραγούδι των τίτλων της τηλεοπτικής σειράς ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ - ΑΝΤ1 2009

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟ YOUTUBE

Μουσική: Μιχάλης Ρούσος
Στίχοι: Κωνσταντίνος Οδυσσέως
Ερμηνεία: Δήμητρα Μαστορίδου

Τη νύχτα που μ' αγάπησες βούλιαξε το φεγγάρι
Κι έγινε μες στα μάτια σου λευκό μαργαριτάρι.
Σ' αρνήθηκα και μ' άρπαξαν πελάγη της αβύσσου
Αιώνες στην αλμύρα τους γυρεύω το φιλί σου.

Τη νύχτα που μ' αγάπησες δεν βγήκανε τ' αστέρια
Ήταν τα μάτια μου φωτιά τα λόγια μου μαχαίρια.
Σ΄αρνήθηκα και πέταξες με τα φτερά σπασμένα
Και ζω μες σε χαλάσματα και σ' όνειρα χαμένα.

Κι απόψε την πανσέληνο θ' αναζητώ το προσωπό σου
Στη νύχτα που σκορπίστηκε το πιο πιο γλυκό χαμόγελό σου.

Κι απόψε στην πανσέληνο πλανιέμαι στ΄ όνειρό σου
Στην ερημιά που σβήστηκε το πιο γλυκό χαμόγελό σου.

Μυστική αγάπη

Μυστική μου, ασέληνη θλίψη
και αγάπη εσύ που γελώντας
ραίνεις με χρώματα, φως, μελωδίες,
ιριδισμούς μιας υπεροχης θέας,
μιας ωστόσο ανοιξης τόσο αναπάντεχα μακρινής
ντροπαλής και θλιμμένης
μιας αιώνιας νεφέλης τόσο πολύ πυκνής
τόσο πολύ απέραντης.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ

Τραγούδι τίτλων της σειράς:
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ
ΑΝΤΕΝΝΑ (Κύπρος)
Στίχοι: Κωνσταντίνος Οδυσσέως
Μουσικη: Hany Kauam
Ερμηνευτής: Γιώργος Παπαδόπουλος

Σ' αγαπώ και μαζί σου ξαναζώ
Μ' αγαπάς κι ονειρεύομαι, πετώ
Σαν πουλί στο γαλάζιο ουρανό

Μ' αγαπάς κι έχω δύναμη να πω
Ότι ζω μόνο για να σ' αγαπώ
Και παλεύω κι αντέχω και νικώ

Για την αγάπη σου θα πολεμήσω
Κι όλες τις μάχες μου θα τις κερδίσω
Και τις πληγές μου όλες θα γιατρέψω
Μ' έχεις κάνει εσύ να πιστέψω

Σ' αγαπώ και μαζί σου ξαναζώ
Μ' αγαπάς κι ονειρεύομαι, πετώ
Στο μεγάλο ταξίδι που με πας
Σ' ένα κόσμο που φτιάχτηκε για μας

Μ' αγαπάς κι έχω δύναμη να πω
Ότι ζω μόνο για να σ' αγαπώ
Και παλεύω κι αντέχω και νικώ

Σαν παιδί παίζω, τρέχω και γελώ
Μ' αγαπάς κι είναι τόσο αληθινό
Ό,τι ζω και πιστεύω και ζητώ

Με προσέχεις, με νοιάζεσαι, με πας
Στα ταξίδια του νου και της καρδιάς
Μου χαρίζεις τα πάντα, δίχως κάτι να ζητάς

Για την αγάπη σου θα πολεμήσω
Κι όλες τις μάχες μου θα τις κερδίσω
Και τις πληγές μου όλες θα γιατρέψω
Μ' έχεις κάνει εσύ να πιστέψω

Σ' αγαπώ και μαζί σου ξαναζώ
Μ' αγαπάς κι ονειρεύομαι, πετώ
Στο μεγάλο ταξίδι που με πας
Σ' ένα κόσμο που φτιάχτηκε για μας

Μ' αγαπάς κι έχω δύναμη να πω
Ότι ζω μόνο για να σ' αγαπώ
Και παλεύω κι αντέχω και νικώ

Σ' αγαπώ
Σ' αγαπώ

Για την αγάπη σου εγώ θα ζήσω
Κι όλες τις μάχες μου θα τις κερδίσω
Γιατί, αγάπη μου, για σένα ζω
Μόνο για σένα ζω
Αγκάλιασέ με σφιχτά

Μ' αγαπάς κι έχω δύναμη να πω
Ότι ζω μόνο για να σ' αγαπώ
Και παλεύω κι αντέχω και νικώ

Για την αγάπη σου θα πολεμήσω
Για πάντα μέσα σου θέλω να ζήσω

ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙΣ ΩΡΑΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ

Τραγούδι τίτλων της σειράς
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ
ΑΝΤΕΝΝΑ (Κύπρος)

Στίχοι: Κωνσταντίνος Οδυσσέως
Μουσική: Sebastian Ortega
Ερμηνευτής: Αντρέας Έκτορας

Για να ζεις ωραία τη ζωή σου
Να γελάς, να γλεντάς
Να μοιράζεις σ' όλους την ψυχή σου
Τους ανθρώπους ν' αγαπάς
Κάνε την αγάπη δύναμή σου
Ν' αγαπάς, ν' αγαπάς
Βάλε φως και χρώμα στην ψυχή σου
Πάντα να χαμογελάς

Δεν θα βρεις την ευτυχία
Αν το χρήμα κυνηγάς
Έχουν πιο πολύ αξία
Όλα αυτά που αγαπάς
Οι μικρές γλυκές στιγμές σου
Και οι όμορφες παρέες
Όταν γίνονται δικές σου
Των ανθρώπων οι χαρές

Για να ζεις ωραία τη ζωή σου
Να γελάς, να γλεντάς
Να μοιράζεις σ' όλους την ψυχή σου
Τους ανθρώπους ν' αγαπάς
Κάνε την αγάπη δύναμή σου
Ν' αγαπάς, ν' αγαπάς
Βάλε φως και χρώμα στην ψυχή σου
Πάντα να χαμογελάς

Του Παράδεισου δεν έχεις
Πίστεψέ με, τα κλειδιά
Αν τα πλούτη όλα κατέχεις
Κι έχεις άδεια την καρδιά
Ό,τι πιο πολύ αξίζει
Είναι να 'χεις ανθρωπιά
Και αγάπη που γεμίζει
Με λουλούδια την καρδιά.

Για να ζεις ωραία τη ζωή σου
Να γελάς, να γλεντάς
Να μοιράζεις σ' όλους την ψυχή σου
Τους ανθρώπους ν' αγαπάς
Κάνε την αγάπη δύναμή σου
Ν' αγαπάς, ν' αγαπάς
Βάλε φως και χρώμα στην ψυχή σου
Πάντα να χαμογελάς

Σε είχα δει πρώτη φορά...

Σε είχα δει πρώτη φορά στις πυραμίδες
σε μεγαλόπρεπη πομπή
τα μάτια σου δεν θα μπορούσα πια ποτέ να τα ξεχάσω.
Σαν κοφτερό διαμάντι τρύπησε το δάκρυ τους το σώμα μου
μες στους αιώνες
κι έμεινε πάνω μου σημάδι αέναο
σύνδεσμος άρρηκτος του ακατάληπτου αιέν με το παρόν μου.
Και ξαφνικά στα Παναθήναια. Ήσουν εκεί.
Με το μικρό καλάθι σου στο χέρι. Αυτά τα μάτια τα ‘χω ξαναδεί.
Μου χαμογέλασες. Σε ξέρω, μου ’πες.
Κι ύστερα πάλι χάθηκες.
Και μάτωσε σαν την παλιά πληγή το εκ γενετής σημάδι.
Στων Πτολεμαίων τις αυλές και στο Βυζάντιο
πολλές φορές συναντηθήκαμε.
Και λίγο πριν το δεύτερο μεγάλο πόλεμο σε μια δεξίωση
- θυμάμαι τους μεγάλους πολυέλαιους και τις χοντρές, τις κατακόκκινες κουρτίνες
κι αυτή τη θλίψη την απέραντη μες στα χαμόγελα -
εκεί σ’ αγάπησα.
Σαν πυρετός μ’ αγκάλιασες
την ώρα που ‘φευγα
στο παγωμένο, κάτασπρο νοσοκομείο.

Δεν σου τ’ ορκίστηκα, δεν πρόλαβα.
Όμως το ξέραμε τότε κι οι δυο.
Στου σύμπαντος το αειφόρο γεννοβόλημα,
χίλιες φορές γενιούνται και πεθαίνουν κι είναι μαζί
ψυχές που στροβιλίστηκαν αιώνες μες στο φως
και δέθηκαν
αφού βαφτίστηκαν πρώτα στη Γη μεσ’ σε φωτιά και τέφρα.
Μνήμες που γράφτηκαν μες στους αιώνες
πετάλια γίνονται και τρέχουν μες στο αίμα
κι είναι αλάθευτη του σώματος η μνήμη.

Κανόνες άδυτοι σε κρύπτη μακρινή
που ο νους δεν μπόρεσε ποτέ να προσπελάσει
ορίζουν νομοτέλειες
που κάποιοι μοίρες τις ονόμασαν και κάποιοι συγκυρίες.
Μια τέτοια νομοτέλεια μας όρισε
άλλοτε μες στις θύελλες
κι άλλοτε στις απανεμιές να συναντιόμαστε
για μια στιγμή
κι ως την επόμενη φορά
μέχρι το στίγμα του ανεκπλήρωτου να σβήσει.

Έτσι και σήμερα μες στη βροχή,
που σαν τη λύτρωση με ανασυνθέτει,
σε είδα.
Χαμογέλασες. Σε ξέρω, μου ‘πες...
Και διεμβόλισαν ξανά τα μάτια σου το πριν,
το τώρα
και το πάντα.


Δεκεμβρίος 2007.

Προσμονή

Ζωγραφίζει στο τζάμι η ώχρα
Του λαμπτήρα νατρίου στο δρόμο
Τον υγρό ψυχισμό μου
Μια σταγόνα ολισθαίνει και μ' έλκει
Διαρκώς προς τα κάτω

Δεν μπορώ να φρενάρω
Κι ένα δαίδαλο σχήμα
Της βροχής ακουαρέλα
Σαν χοάνη με πίνει

Κι όλο σκέφτομαι εσένα
Καθώς λιώνω και φεύγω
Στου νερού την πορεία


Ιανουάριος 2008