Πριν μας πνίξουν τα τοξικά συστατικά της διαφθοράς...

Η ευθύνη μας μπροστά στις κάλπες για τη διακυβέρνηση της επόμενης πενταετίας, δεν είναι τίποτα μπροστά στις ευθύνες που έχουμε απέναντι στις επόμενες γενιές.

Είναι αβάσταχτο το κατάντημα της Κύπρου, σε όλους τους τομείς. Ανησυχούμε διότι φαλιρίσαμε οικονομικά. Μα αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το αποτέλεσμα της ηθικής μας χρεωκοπίας. Η αναξιοκρατία που βασιλεύει στην Κύπρο από την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα, είχε δυστυχώς (και ήταν επόμενο ότι θα είχε) τις συνέπειές της.

Σ' αυτή τη χώρα όπου οι μέτριοι και οι ανεπαρκείς έτυχαν εξ υπαρχής και συνεχίζουν να τυγχάνουν ευνοιοκρατικής προώθησης ώστε να φτάνουν ακόμη και στην καταξίωση να διοικούν τη δημόσια υπηρεσία, θεσμούς κλειδιά, ή ακόμη και να κυβερνούν το κράτος, δεν χρειάζεται εξειδικευμένη μελέτη και ανάλυση για να αντιληφθεί κανείς τους λόγους που έχουμε μια πατρίδα μοιρασμένη, όπως εξάλλου δεν ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς και τον οικονομικό καταποντισμό στον οποίο καταλήξαμε.

Η αναξιοκρατία ήταν ο κακοήθης όγκος που ανέπτυξε στο σώμα αυτής της κοινωνίας όλα τα συναφή καρκινώματα: το ρουσφέτι, την απαξίωση των αρίστων και την καταξίωση των αναξίων, την υστεροβουλία, την αρπαχτή, την μπαμπεσιά και την συγκεκαλυμμένη κλοπή.

Η αναξιοκρατία έχει διαβρώσει την εύρυθμη λειτουργία του κράτους και των θεσμών, έχει καταρρακώσει την αξιοπρέπειά μας και κατ' επέκταση έχει αμβλύνει τις αντιστάσεις μας. Έχουμε σαν κοινωνικό σύνολο και σαν πολίτες ο καθένας μας ξεχωριστά, αποδεχθεί και ανεχθεί το αρρωστημένο αυτό σύστημα, το έχουμε εμπεδώσει σαν πολιτική και κοινωνική μας κουλτούρα.

Τη διαφθορά την συντήρησαν όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, γιατί ευλόγως ευνοεί τα ιδιοτελή συμφέροντα εκείνων που ευρίσκονται στην εξουσία και των "παρακοιμωμένων" τους. Μπορεί σε κάποιο βαθμό να ευνοεί και απλούς πολίτες, οι οποίοι αξιοποιούν το "μέσον" τους για να εξασφαλίσουν θέσεις εργασίας, άδειες, χαλαρώσεις κτλ κτλ.

Φτάνει όμως! Δεν μας παίρνει άλλο. Εδώ που φτάσαμε, ή που θα καθαρίσουμε την κατάσταση ή που θα καταστραφούμε ολοκληρωτικά. Αν ο επόμενος κυβερνήτης του τόπου, δεν αρπάξει τον Μινώταυρο από τα κέρατα και δεν βάλει τέλος στα "μέσα", στις μίζες, στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, στα λαδώματα, στην κουμπαροκρατία, σε όλα τα τοξικά συστατικά της διαφθοράς, αυτός ο τόπος θα χαθεί και δεν θα μας σώσουν ούτε τα φυσικά αέρια αλλά ούτε και ο ίδιος ο Θεός, διότι δεν θα έχει κανένα λόγο να το πράξει...

Να συλληφθεί αμέσως και να ανακριθεί ο κάπτεν Νέμο!

Αυτή η υπόθεση με τα εκρηκτικά στο Κελλάκι, προκαλεί μεγάλη ανησυχία στον απλό άνθρωπο της Κύπρου, σε σχέση με την ασφάλεια του προέδρου Χριστόφια.

Επειδή είχα την ευκαιρία να ζήσω αρκετές συγκλονιστικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας αυτού του τόπου, θα ήθελα να εισηγηθώ στην αστυνομία να βρει, να συλλάβει και να ανακρίνει τον Κάπτεν Νέμο, τον υποχθόνιο εκείνο εγκέφαλο που, στις αρχές της δεκαετίας του '80, σχεδίαζε να πνίξει με δηλητηριώδη αέρια την Κύπρο και να εξαφανίσει το λαό της!

Για όσους δεν θυμούνται καλά, η υπόθεση με τα αέρια του Νέμο ήρθε λίγα χρόνια μετά την πρώτη Μεγάλη Συνωμοσία, που εξυφάνθηκε εναντίον του τότε πρόεδρου Σπύρου Κυπριανού, το καλοκαίρι του 1978, όταν υπήρξαν μάλιστα και πληροφορίες ότι ξένες δυνάμεις κατέβαζαν όλη τη νύχτα τανκς με αλεξίπτωτα πάνω στο Τρόοδος, για να τα κατεβάσουν στη Λευκωσία και να κάνουν πραξικόπημα!

Η φοβερή εκείνη υπόθεση της Μεγάλης Συνομωσίας, που αποκάλυψε τότε η Κυπριακή Αστειονομία, συγκλόνισε κυριολεκτικά την Κύπρο. Έγιναν μάλιστα και συλλήψεις! Θεωρήθηκε ύποπτος, ανάμεσα σε αρκετούς άλλους και ο Κίκης ο Κωνσταντίνου, που οδηγήθηκε από το Nissi Beach κατευθείαν στο δικαστήριο με το μαγιό (!), ενώ θεωρήθηκαν επίσης συνωμότες ένας Ισραηλινός προπονητής του Ολυμπιακού Λευκωσίας, η πριγκίπισσα Ζήνα Κάνθερ καθώς και ο μετέπειτα πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος.

Επειδή τα συγκλονιστικά πρόσφατα γεγονότα με την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα αλλά και η προχθεσινή ανεύρεση εκρηκτικών στο Κελλάκι, αναβιώνουν τον εφιάλτη εκείνης της εποχής, θα πρέπει η αστυνομία να έχει το νου της, διότι δεν αποκλείται να εμπλέκεται και ο Κάπτεν Νέμο σ’ αυτή την ιστορία. Να τον χειριστούν όμως προσεκτικά, μην τυχόν και εξαπολύσει δηλητηριώδη αέρια και μας αφανίσει όλους!

"Φεύγω με το κεφάλι ψηλά..."

Κάτι τέτοιο θα πρέπει να ψιθύρισε η Μαρία Αντουανέτα, την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 1793 τη στιγμή που την οδήγησαν και στάθηκε μπροστά σ' εκείνο το φοβερό μηχάνημα...

Τέσσερα χρόνια προηγουμένως ένα εξαγριωμένο πλήθος είχε εισβάλει στα παλάτια των Βερσαλιών αποφασισμένο να βάλει ένα τέλος στη βασιλεία του Λουδοβίκου 16ου και της ματαιόδοξης γυναίκας του, που δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο κόσμος δεν έχει ψωμί να φάει. "Αν δεν έχει ψωμί, ας φάει παντεσπάνι" ήταν η παροιμιώδης πια φράση που της αποδόθηκε από τότε και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Ζώντας μέσα στη χλιδή και στις ανέσεις της εξουσίας, η Μαρία Αντουανέτα δεν είχε αντίληψη της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τη Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα, μιας κρίσης που έφερε τον απλό άνθρωπο στα όρια της εξαθλίωσης και της δυστυχίας.

"Θα φύγω με το κεφάλι ψηλά" ψιθύρισε, την ώρα που την οδηγούσαν προς την γκιλοτίνα. Λίγα λεπτά αργότερα έφευγε χωρίς να έχει ακριβή επίγνωση για το πού ακριβώς βρισκόταν το κεφάλι της.

Παρόλο που πήρα αφορμή από μια φράση του Δημήτρη Χριστόφια, δεν υπονοώ μέσα από το σχόλιο μου μόνο τη δική του διακυβέρνηση, διότι θα ήμουν άδικος (και οπωσδήποτε δεν έχει καμία σχέση το σχόλιο αυτό με τη σύζυγο του προέδρου). Πολύ περισσότερο ας μην βλακωδώς διανοηθεί κανείς ότι... υποδαυλίζω βίαιες πράξεις!

Ανέφερα αυτή την ιστορία, για να θυμίσω τις ιστορικά αποδεδειγμένες πραγματικότητες ως προς τη σχέση ΕΞΟΥΣΙΑΣ και ΛΑΟΥ (σχέση, την οποία πραγματεύθηκε εξάλλου και ο Νικολό Μακιαβέλι στον έργο του "Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ").

Είναι βέβαιο ότι οι εξουσιάζοντες έχουν πάντοτε το "επάνω χέρι" αλλά μέχρις ενός σημείου. Υπάρχει ένα όριο αντοχής στο σχοινί, όταν τεντώνεται ανάμεσα στην εξουσία και το λαό. Όταν το σχοινί σπάει συνήθως αυτοί που την πληρώνουν ακριβά είναι οι εξουσιάζοντες.

Πολλοί δικαίως μπορεί να σκεφτούν διαβάζοντας αυτό το σημείωμα ότι αναφέρομαι εμμέσως στην πλάνη της σημερινής κυβέρνησης, που μοιάζει να έχει χάσει την επαφή της με τον απλό άνθρωπο, τον οποίο συχνότατα επικαλείται ... συγκινημένη... Ωστόσο:

Αναφέρομαι σε όλους: όχι μόνο στους σημερινούς κυβερνώντες αλλά και στους (γνωστούς) "πρίγκιπες" της αυριανής εξουσίας. Αν αυτοί δεν αντιληφθούν τα όρια και αν δεν καταφέρουν να αποκαταστήσουν την ηρεμία στα κοινωνικά στρώματα, θα πληρώσουν εκείνοι τελικά τη νύφη, όχι μόνο για τα λάθη τα δικά τους αλλά και για τα λάθη των προηγούμενων. Φοβούμαι μάλιστα ότι θα τα πληρώσουν με μια ένταση, την εμβέλεια της οποίας φοβάμαι ακόμα και να φανταστώ...

Με στεριανό καπετάνιο σε φουρτουνιασμένο πέλαγος...

O πρόεδρος Χριστόφιας, κόντρα στην ανατριχιαστική ιστορική αλήθεια για τον λεγόμενο "υπαρκτό σοσιαλισμό" παραμένει πιστός στην κοσμοθεωρία του κομμουνισμού διότι πιστεύει ότι ο κομμουνισμός, σαν ιδέα, αδικήθηκε από εκείνους που τον εφάρμοσαν στην πράξη.

Αυτή η θέση του κ. Χριστόφια μπορεί να είναι 100% έντιμη, δεν έχω λόγους να το αμφισβητήσω αυτό, παρόλο που προσωπικά πιστεύω ότι η συγκεκριμένη κοσμοθεωρία, που διατυπώθηκε πριν από 3 αιώνες, είναι πλέον αναχρονιστική: το στάτους της καθεμιάς από τις κοινωνικές τάξεις έχει πλέον διαφοροποιηθεί σημαντικά από τότε, έστω και αν (το δέχομαι) ότι εξακολουθεί να λειτουργεί ακόμα και σήμερα η αόρατη δικτατορία της μπουρζουαζίας εις βάρος της εργατικής τάξης.

Οι λύσεις που πρότειναν οι Μαρξ και Έγκελς, αποδείχτηκαν στην πράξη φρούδες ελπίδες και πλάνες. Οι εξουσιάζοντες, ακόμα και αν αυτοί προέρχονται από την εργατική τάξη, στο τέλος είτε ταυτίζονται κι αυτοί με την μπουρζουαζία (βλέπε νομενκλατούρα του Κόμματος), είτε στρεβλώνουν τόσο πολύ το σύστημα της αγοράς, που εν τέλει αυτό καθίσταται αντιπαραγωγικό και επομένως αποτυχημένο.

Δυστυχώς ο πρόεδρος Χριστόφιας, όσο κι αν τονίζει συνεχώς ότι είναι κι ο ίδιος ένας απλός άνθρωπος, όχι μόνο αφέθηκε να δελεαστεί από τις "μπουρζουά στυλ" ανέσεις της εξουσίας, αλλά και απέτυχε να αντιληφθεί έγκαιρα και να προλάβει ή/και να διορθώσει την συστημική καταιγίδα που πλησίαζε απέξω, θέτοντας έλεγχο στην τραπεζική ασυδοσία (που ήταν κοινό μυστικό σε όλους όσοι βρίσκονταν σε πόστα κλειδιά στην πολιτική και οικονομική "ιεραρχία" του τόπου) και διορθώνοντας τις διαρθρωτικές στρεβλώσεις, που μπορεί να έμοιαζαν στα μάτια ενός κομμουνιστή σαν κοινωνική άμβλυνση του "βάναυσου" καπιταλιστικού συστήματος, όμως στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ευνοιοκρατικά τερατώματα και καρκινώματα στο σώμα ενός ευνομούμενου και κοινωνικά δίκαιου κράτους, που λειτουργούσαν τελικά εις βάρος των εργαζομένων κυρίως του ιδιωτικού τομέα.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο ορθά εφαρμοσμένος καπιταλισμός είναι οπωσδήποτε ένα αξιοκρατικό σύστημα (διότι χωρίς αξιοκρατία δεν υπάρχει υγιής οικονομική ανάπτυξη) και επομένως είναι "πολιτικά ορθότερος" και κοινωνικώς πιο ευαίσθητος σαν σύστημα, από ότι υπήρξε ο λεγόμενος "υπαρκτός σοσιαλισμός". Η πλεονεξία της μπουρζουαζίας έχει πολλές φορές προκαλέσει στρεβλώσεις στο καπιταλιστικό σύστημα τέτοιες που να οδηγούν σε κρίσεις, όπως αυτή που ζούμε σήμερα. Όμως τουλάχιστον έχουμε δει σε αρκετές χώρες να εφαρμόζεται ένας ανθρώπινος καπιταλισμός, σε αντίθεση με τον κομμουνισμό που απέτυχε παταγωδώς παντού όπου εφαρμόστηκε και υπήρξε ένα άκρως αντιλαϊκό σύστημα.

Δυστυχώς, στη χειρότερη συστημική κρίση του καπιταλισμού, στην Κύπρο βρέθηκε να κυβερνά ένας πολιτικός με φιλοσοφία πολύ μακριά από τις πραγματικότητες που έπρεπε να είχαν γίνει αντιληπτές έγκαιρα, ώστε να εφαρμοστεί αποφασιστικά η σωστή στρατηγική εξόδου από την κρίση. Μάλλον οι αντίθετες από τις επιβαλλόμενες ενέργειες έγιναν, σε κρίσιμες φάσεις, με αποτέλεσμα η Κύπρος να ελπίζει πια μόνο στον φυσικό της πλούτο, για να μπορέσει να βγει από αυτή τη δίνη.

Μα και μόνο από τους τελευταίους 6 μήνες να κριθούν, οι ευθύνες παραμένουν ασήκωτες!

Μια από τις χειρότερες παραμέτρους της οικονομικής κρίσης είναι το σχεδόν πλήρες πάγωμα της αγοράς τους τελευταίους 6 μήνες, που ήρθε σαν συνέχεια του μουδιάσματος που ακολούθησε την έκρηξη στο Μαρί. Με άλλα λόγια, η αγορά έχει πληγεί βαρύτατα τους τελευταίους 18 μήνες, με την κυβέρνηση να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Όλες οι εκτιμήσεις και δημόσιες δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων διαψεύστηκαν με αποτέλεσμα η κατάσταση να μοιάζει με ανεξέλεγκτη κατολίσθηση.

Η κυβέρνηση απέτυχε να εκτιμήσει με σοβαρό και υπεύθυνο τρόπο την κρίση και να κάνει τις σωστές κινήσεις. Από τη στιγμή που η Κύπρος αποκλείστηκε (πριν από 2 χρόνια) από τις διεθνείς αγορές, δεν υπήρχε πια άλλος δρόμος από τον Μηχανισμό Στήριξης. Έπρεπε να είχε προχωρήσει αποφασιστικά και ΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΣΑΦΩΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟΤΕ, στη διαπραγμάτευση ενός Μνημονίου, ΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΟΡΟΥΣ.

Η έγκαιρη συμφωνία με την Τρόικα ΤΟΤΕ, θα είχε τις εξής θετικές συνέπειες:

• Θα άρχιζαν οι εξοικονομήσεις και η θεραπεία των δημοσιονομικών προβλημάτων πολύ νωρίτερα και με λιγότερο κόστος για την τσέπη των φορολογουμένων και των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα.

• Θα κινούσε την αγορά, όχι μόνο με το χρήμα που θα ερχόταν από τους δανειστές αλλά και με την αλλαγή της ψυχολογίας των καταναλωτών και επιχειρηματιών, οι οποίοι βρίσκονταν (και εξακολουθούν μέχρι σήμερα να βρίσκονται) στην ψυχολογία του αβέβαιου αύριο. Με τον τρόπο αυτό θα εκινείτο η αγορά και ίσως τα πράγματα να μην έφταναν στο οικτρό σημείο που βρίσκονται σήμερα, για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Αντί ωστόσο να αποταθούμε έγκαιρα στο Μηχανισμό, ο πρόεδρος άρχισε να μιλά για κλεφταράδες των λαών και να υψώνει την κόκκινη παντιέρα με το σφυροδρέπανο, καλώντας το λαό σε αντίσταση και μάλιστα να κατηγορεί όσους τον παρότρυναν να προχωρήσει στο Μηχανισμό, ότι τον εκβιάζουν!

Μα αν ο πρόεδρος είχε βάσιμες ενδείξεις ότι θα τα κατάφερνε να λύσει το πρόβλημα της Κύπρου, χωρίς την Τρόικα, μαγκιά του να προχωρήσει και να το λύσει χωρίς την Τρόικα. Δυστυχώς όμως οι εξελίξεις απέδειξαν ότι οι εκτιμήσεις υπήρξαν άστοχες, ότι δεν υπήρχε πραγματική προοπτική για δανεισμό από αλλού, με αποτέλεσμα η Κύπρος να καθυστερεί τραγικά βουλιάζοντας ακόμα πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο. Αυτό που μας είπε πρόσφατα αξιωματούχος του Eurogroup, ότι η Κύπρος καθυστέρησε δραματικά και έχασε το τρένο, είναι η δυστυχώς η ωμή αλήθεια. Ωστόσο η κυβέρνηση έσπευσε και πάλι να προχωρήσει σε διάψευση, υποβαθμίζοντας το κύρος και τη βαρύτητα των δηλώσεων, λες και όλες οι προηγούμενες δηλώσεις και διαψεύσεις της κυβέρνησής μας βγήκαν αληθινές!

Η κυβέρνηση, αντί να προχωρήσει σε σοβαρές κινήσεις, λειτούργησε κατά τρόπο σπασμωδικό. Μόλις η Κύπρος αποκλείστηκε από τις διεθνείς αγορές, προχώρησε σε δάνειο 2.5 δις από τη Ρωσία -το οποίο τελικά δεν μας έφτασε ούτε καν για το διάστημα που το θέλαμε, διότι πέσαμε έξω στους υπολογισμούς μας! Όταν στις αρχές αυτού το χρόνου φάνηκε ότι δεν θα γλυτώναμε τελικά τον Μηχανισμό, ο πρόεδρος στράφηκε και πάλι προς τους Ρώσους, περιμένοντάς τους για 6 ολόκληρους μήνες να μας … σώσουν από την Τρόικα. Είναι χαρακτηριστικό το πιο κάτω απόσπασμα από το πρόσφατο διάγγελμά του:

“Θέλω να κάμω ξεκάθαρο ότι δεν ήταν επιλογή μας να προσφύγουμε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας… … Αναζητήσαμε άλλες πηγές χρηματοδότησης παρά την κριτική που δεχθήκαμε στο εσωτερικό επειδή, όπως ισχυρίζονταν ορισμένοι, αποφεύγαμε τους ευρωπαϊκούς θεσμούς”.

Αυτό και μόνο το απόσπασμα μαρτυρεί πολλά για τη σοβαρότητα των εκτιμήσεων του κ. Χριστόφια, ο οποίος περίμενε για μήνες και μήνες το ρωσικό δάνειο, παρόλο που ήταν ολοφάνερο από τις πρώτες κιόλας ημέρες ότι οι Ρωσοι δεν ήταν πρόθυμοι να ανταποκριθούν και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει ένας σοβαρός και υπεύθυνος ανάλυτης τους λόγους:
Διότι δεν ήξεραν οι Ρώσοι μέχρι που έφταναν οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Κύπρου και, με το φόβο ότι πολύ πιθανόν το χρέος μας να μην ήταν βιώσιμο, είχαν λόγους να φοβούνται τυχόν «κούρεμα», που θα σήμαινε ότι θα έχαναν σημαντικό μέρος των χρημάτων τους.
Δεν θα ήθελαν να βρεθούν σε αντιπαράθεση με την Ε.Ε., όχι μόνο γιατί κάτι τέτοιο δεν τους συμφέρει από πολιτική και οικονομική άποψη, αλλά και για να μην τεθούν θέματα όπως το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, που φέρνουν σε δύσκολη θέση τη Μόσχα έναντι των Ευρωπαίων και των Δυτικών γενικότερα.

Όμως υπάρχει και ένα άλλο πολύ σοβαρό ζήτημα, που προκαλεί ερωτηματικά για τις πραγματικές προθέσεις αυτής της κυβέρνησης: Έχοντας υπόψη το ύψος του δανεισμού, που ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα υπερέβαινε τα 10 δις, με ποια λογική ζητούσε 5 δις από τους Ρώσους; Για να ζητήσουμε λιγότερα από την Τρόικα; Ε και; Δεν θα απαιτούσε η Τρόικα να συνυπολογιστούν και τα ρωσικά δάνεια μέσα στα χρωστούμενα της Κύπρου; Και μήπως οι Ρώσοι δεν θα ζητούσαν διασφαλίσεις για ένα τέτοιο δάνειο; Δεν θα έβαζαν όρους; Και πόσο θα ήταν το επιτόκιο; Χαμηλότερο από το επιτόκιο της Τρόικας; Όχι βέβαια!

Μήπως ο πραγματικός λόγος που ο πρόεδρος Χριστόφιας ήθελε το ρωσικό δάνειο δεν ήταν για να εξυπηρετηθεί η Κύπρος αλλά για να μπορέσει να πασάρει τη διαπραγμάτευση του Μνημονίου στην επόμενη κυβέρνηση, ανεξάρτητα από τις βαρύτατες συνέπειες; Συνέπειες οι οποίες τελικά είναι τόσο οικτρές για τον απλό άνθρωπο, ώστε να συνεπάγονται βαρύτατες ευθύνες της απερχόμενης κυβέρνησης;


Υ.Γ.: Δεν παρασιωπώ τις ευθύνες των τραπεζών και της Κεντρικής Τράπεζας. Οι ευθύνες τους είναι ασήκωτες και οι πολίτες απαιτούμε κάθαρση και τιμωρία όσων οδήγησαν το τραπεζικό σύστημα και το λαό μας σ’ αυτή την κρίση. Αλλά στο σημείωμα αυτό δεν μίλησα για τις ευθύνες των τραπεζών. Μίλησα για τις λανθασμένες εκτιμήσεις της κυβέρνησης, που οδήγησαν σε πλήρη αδράνεια την αγορά και χειροτέρεψαν δραματικά τις οικονομικές παραμέτρους.

Αναφορά σε (άλλη μια) "μαύρη επέτειο".

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και στη φετινή, 29η επέτειο της ανακήρυξης του ψευδοκράτους, θυμήθηκα τα γεγονότα εκείνης της χρονιάς, με την ίδια πικρή γεύση για το πού οδήγησαν την πατρίδα μας ανάξιες και ανεύθυνες ηγεσίες. Θυμάμαι λοιπόν ότι το 1983, είχε υποβάλει ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Χαβιέ Πέρες Ντε Κουεγιάρ τους "Δείκτες", ένα σχέδιο με προτάσεις για την εδαφική και τη συνταγματική πτυχή του Κυπριακού.

Ο Κουεγιάρ, πριν γίνει Γ.Γ., έζησε για μερικά χρόνια στην Κύπρο, ως ειδικός αντιπρόσωπος του προηγούμενου Γ.Γ., Κουρτ Βάλτχαϊμ, ο οποίος δύο χρόνια νωρίτερα είχε υποβάλει ένα άλλο σχέδιο για λύση του Κυπριακού, τις λεγόμενες "Ιδέες Βάλτχαϊμ".

Στα χρόνια της διαμονής του στο νησί μας, ο Κουεγιάρ, έκανε φιλίες με τους πολιτικούς μας και ιδιαίτερα με τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Μετά, όταν έγινε Γ.Γ. του ΟΗΕ, υπέβαλε τους "Δείκτες", σε μια προσπάθεια να προτείνει λύση του Κυπριακού.

Στη γελοιογραφία εκείνης της εποχής του καταπληκτικού
 Γιώργου Μαυρογένη, απεικονίζονται οι Σπύρος Κυπριανού,
Εζεκίας Παπαϊωάννου, Γλαύκος Κληρίδης και Βάσος Λυσσαρίδης,
ενώ στο βάθος ο βρακάς Ττόφαλλος - δηλαδή ο μέσος Κυπραίος-
κοιτάζει προβληματισμένος τους ηγέτες του να προσπαθούν
να βγάλουν ο ένας τα μάτια του άλλου με τους ..."Δείκτες"!

Όπως πάντα, έτσι και τότε, ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ ήταν πρόθυμοι να το συζητήσουν το θέμα, ενώ από την άλλη πλευρά το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ το απέρριψαν μονομιάς και ασυζητητί. Θυμάμαι τότε ότι ο Γλαύκος Κληρίδης προειδοποιούσε ότι, αν δεν δείξουμε καλή διάθεση, ο Ραούφ Ντενκτάς θα βρει την ευκαιρία να ανακηρύξει "ανεξάρτητο κράτος", γεγονός που θα δυσκολέψει πολύ το ενδεχόμενο θετικής έκβασης του Κυπριακού προβλήματος. Ο Σπύρος Κυπριανού, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απέρριψε αμέσως το σχέδιο προκαλώντας την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Ρολάνδη, που υποστήριζε τη συζήτηση. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, πρόεδρος τότε της Ένωσης Κέντρου, απέρριψε επίσης τους "Δείκτες" και μάλιστα αργότερα έγραψε σε ένα του άρθρο για τον (προσωπικό του φίλο) Γ.Γ. του ΟΗΕ ότι είχε "αδυναμίες προσωπικού χαρακτήρος" αφήνοντας ξεκάθαρα να νοηθεί ότι ήταν ο Κουεγιάρ ομοφυλόφυλος!

Ο Βάσος Λυσσαρίδης ήταν (όπως πάντα) λάβρος εναντίον του σχεδίου και ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ότι κατηγορούσε τον Κληρίδη ότι ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΟΥΣΕ όταν έλεγε ότι θα ανακηρυχθεί τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος! Πρέπει να σημειώσω ότι είχα ακούσει αυτή τη δήλωση Λυσσαρίδη από το δελτίο ειδήσεων του ΡΙΚ το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου και την επόμενη ακριβώς ημέρα ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος....!!! 

Τι να πω; Απλά θα ήθελα να θυμίσω ότι τότε δεν υπήρχαν ακόμα έποικοι, δεν είχε ανακηρυχθεί το ψευδοκράτος, δεν είχε χτιστεί ολόκληρος ο Βορράς απ' άκρη σ' άκρη με τουριστικά καταλύματα και ότι τότε υπήρχε ακόμα ελπίδα να ενωθεί η Κύπρος. Σήμερα απλά περιμένουμε πότε οι έποικοι θα γίνουν περισσότεροι από εμάς και θα ζητήσουν να κυβερνήσουν ολόκληρη την Κύπρο, ως πλειοψηφία.... 

Η Κύπρος χρειάζεται ένα αδιάφθορο ηγέτη.

«Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν». (Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με το ήθος αυτών που την κυβερνούν). Ισοκράτης.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Κύπρου είναι η ραγδαίως εξαπλούμενη διαφθορά του πολιτικο-οικονομικού συστήματος της χώρας. Είναι ο καλπάζων καρκίνος που την οδηγεί, χωρίς άλλο, στο θάνατο. Η άνευ προηγουμένου κρίση της κυπριακής οικονομίας ακόμα και το ίδιο το Κυπριακό Πρόβλημα (όσο κι αν είναι ανήκουστο αυτό που ισχυρίζομαι, ότι δηλαδή κάποιοι στην Κύπρο θέλουν την πατρίδα μας μοιρασμένη, για τα δικά τους συμφέροντα) έχουν να κάνουν με τη βαθιά διαφθορά και σαπίλα της «καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων».

Έχουν φαγωθεί δισεκατομμύρια ευρώ στη διαπλοκή και στη μίζα και φτάσαμε σήμερα στο εξευτελιστικό σημείο να πρέπει να οδηγήσουμε τις ζωές μας μερικές δεκαετίες πίσω και να ξαναρχίσουμε έχοντας χάσει πολλά από αυτά που κερδίσαμε μέσα από κοινωνικούς αγώνες και μέσα από την εξέλιξη και αναβάθμιση της κυπριακής κοινωνίας.

Με άλλα λόγια μας τα φάγανε όλα κι αυτό δεν είναι υπερβολή. Αντίθετα η φράση αυτή (λόγω πολυχρησίας) μπορεί να μην δημιουργεί πια στο μυαλό μας την πραγματική εικόνα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από αυτήν. Στην πραγματικότητα αυτό που έχει συμβεί στην Κύπρο λέγεται διαφορετικά πλιάτσικο. Τα έχουν «ξύσει» όλα και είναι κρίμα όχι μόνο για ‘μας αλλά πολύ περισσότερο για τα παιδιά μας, που θα τα βρουν πολύ σκούρα πια τα πράγματα στο ξεκίνημα της δικής τους προσωπικής, οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής.

Στην Κύπρο μάλιστα δεν ισχύει καν το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου. Διότι εκεί, στην Ελλάδα, μπορεί μεγάλες μάζες του απλού κόσμου να ευνοήθηκαν από τις αλόγιστες κοινωνικές παροχές που δόθηκαν από ανεύθυνους ηγέτες μετά από τερατώδεις δανεισμούς της χώρας, αλλά στην Κύπρο ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΑ ΕΦΑΓΕ Ο ΑΠΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ. Τα φάγανε εκείνοι που είχαν την εξουσία και την ευθύνη να προστατεύουν τα συμφέροντα του απλού πολίτη.

Η φράση του Ισοκράτη «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν» μπορεί να ερμηνευθεί απλοϊκά ότι «οι εξουσιάζοντες αντανακλούν το ήθος των εξουσιαζομένων που τους εκλέγουν» όμως κατά τη γνώμη μου ο Ισοκράτης ήθελε να πει ακριβώς το αντίθετο: ότι το ήθος της κοινωνίας τελικά ομοιούται του ήθους των αρχόντων της. Αν οι άρχοντες είναι διεφθαρμένοι, γίνονται για το λαό το κακό παράδειγμα και το ήθος αμβλύνεται γενικότερα.

Αυτό είναι που με κάνει να πιστεύω ακράδαντα ότι η Κύπρος χρειάζεται έναν εμπνευσμένο ηγέτη με πυγμή και όραμα και οπωσδήποτε ΤΙΜΙΟ και με ΑΡΧΕΣ. Έναν ηγέτη που να ΜΗΝ τον κόφτει αν θα κάνει δεύτερη θητεία. Να τα βάλει με τα συμφέροντα και να τα τσακίσει. Στον πόλεμο που θα δεχτεί, πρέπει να έχει τα κότσια να αναδειχτεί νικητής. Να πορευτεί αλώβητος μέσα από την πυρωμένη λάβα που θα ξεράσει το διεφθερμένο κατεστημένο, για να φτάσει μέχρι την καρδιά του τέρατος και να την τρυπήσει με το δόρυ της αρετής.

Η Κύπρος δυστυχώς δεν αντέχει άλλο.  Έχει φτάσει στο χείλος του γκρεμού. Δεν θέλω να υποδείξω αν υπάρχει και ποιος μπορεί να είναι, από τους τρεις υποψήφιους για την προεδρία, ο καταλληλότερος. Δεν είναι αυτός ο σκοπός του σημειώματός μου. Λέω όμως ότι η Κύπρος δεν χρειάζεται πρόεδρο με … προηγούμενα. Χρειάζεται έναν πρόεδρο, γνήσια και αληθινά ΑΔΙΑΦΘΟΡΟ.